La Reina del Truébano (RdT)

Weblog de nuestra Banda de Gaitas

Archive for Marzo, 2007

Mezá: úa llenda y un cantar

Equi reproducimos el entrevista que se publicou en naviadigital, el diario dixital del ocidente asturiano.Foi realizada con anterioridá al atuacion na fase de semifinales del concurso “Ciudá d’Uvieo”

El pasao 28 de xineiro, cuatro rapazos representaron al norocidente asturiano nel “XV concurso de mostra y folklor ciudá d’Uvieo”, desllumando al público asistente al Campuamor col sou interpretación y forma d’entender el música tradicional asturiana. Dita actuación, servíuyes pa clasificarse pás semifinales del concurso, unde se verán as caras con outros 3 grupos: Axu da Cuenca Minera, Nerúe d’Uvieo y Blima de Pola L.lena.

El prósimo domingo 4 de marzo, coincidindo col aniversario del nacimento d’Antonio Vivaldi, volverán subirse ás trabas, pa interpretar outras duas pezas: (“l’Arroubao da Florentina” y el obligatoria, chamada “Aulla un perro madre”)

Por ello, interrumpimoslos nún d’os sous ensayos pa plantiaryes dalgúas entrúgas, pa conocer un bocadín más a este grupo fol., novo nel panorama musical astur.

¿Cóndo y por qué naz Mezá?

Mezá nacéu un 1 de novembre de 2005, peró nun empezóu a ensayar en serio hasta setembre de 2006. Mezá, poñamos esto: “é un cruce de camíus”; xa qu’as trayectorias d’os compuentes xuntáronse, e inda nun se sabe como, peró apegaron muito ben.

¿Qué significao ten el nome del grupo?

El nome é úa hestoria llimitada a úa pallabra. Refírese a un “puebliquín” del conceyo de Bual que ta al outro llao del río desque pasas Miñagón. Dita hestoria quixemos vella d’esta manera: Mezá é un llugar aisllao del resto del conceyo. As formas más senciyas de chegar poden ser duas: en coche (tardando dende Navia hacia un houra) ou cruzando el río en chalano. Este feito podríamos comparallo col que nel Ocidente ás veces, se nos teña apartaos y esqueicidos, anque tampouco nos queixemos porque hai zúas que tan abondo pior qu’a nosa.

Dicís que Mezá refírese a un “pueblequín” del conceyo de Bual, ¿son os cuatro compuentes de dito municipio?

Non, non. Nun somos todos d’aquí. Sólo somos dous y medio, xa que Carlos (vigulín) ten toda a familia aquí anque viva n’Uvieo. El guitarrista, Eka, é del conceyo de Navia, de Téifaros. Os dous rapacíus que son de Bual son Miguel y Andrés.

Entós, ¿cómo vos conocistis? y, ¿táis abertos a outros compuentes?

“Esto foi como úa hestoria d’amor” como sempre conta el noso frautista y cantante Andresín. Digamos qu’os dous de Bual foron el punto de referencia pa que el grupo se conocese. Éstos xa tocaban con Ekaitz na “Reina’l Truébano” y xa conocían a Carlos desque eran nenos, peró nun sabían que éste ye gustara el folk. Un día nel Telecentro de Bual, topáronse estos tres e inda nun se sabe’l porqué peró taban todos escuitando a misma canción. Feito que yes chamóu abondo el atención y que llougo ye chamaran “mezamento”. Dende aquel día ente ellos nun se volvéu falar nin de fúbol, nin de coches… sólo de fer un grupo. Dende ese momento quixeron buscar úa base melódica, a guitarra, y atoparon a Eka. Tamos abertos á entrada d’outros istrumentos sempre y condo se axusten al noso tipo de música.

meza

A media d’edá é dús 17 anos ¿qué dificultades y qué beneficios vos aporta esto?

Úa das dificultades é ensin duda el desplazamento: dependemos totalmente de daquén que nos lleve al llugar d’actuación ou a os ensayos. Outra, que foi da que más nos costóu olvidarnos da idega, foi nel momento que nos dixenron que se suspendía un viaxe a Alemania y a Polonia porque tíamos mui pouca esperiencia y éramos demasiao novos pa fer úa xira por allí. A parte d’estos “handicaps” , ser ús “yoguríus” ten súas ventaxas…: somos el grupo cua menor media d’edá d’Asturias, y eso, en conto nos demos a conocer, pode ser mui aprovechoso.

Brevemente, ¿cuál sería a hestoria musical de cada ún de vosoutros?

Resumidamente tres de nosoutros tocamos na Reina’l Truébano esceuto el vigulinista que toca n’orquestas como a de cámbara de Siero.

¿Cómo definirías a música de Mezá?

Pos dulce y aterciopelada al mesmo tempo que chia de contrastes (risas). Úa esplicación más racional seria dicir que tocamos Fol. Acústico con tendencias propias. Nun creemos que se poda comparar el que femos colo que trabayan outros grupos, xa qu’intentamos buscar úa identidá propia que nos defina.

Centrándonos más nel concurso del Campuamor, falainos un pouquín del voso debú.

Foi úa actuación na que nos sentiamos como se tuberamos nel llocalín d’ensayo, tomando ús cafés y comendo úas galletías. Tiamos un publico abondo entregao que berraba con fervor y pedianos que tocasemos outra. A verdá, sallimos mui contentos d’esa experiencia porque tubimos a sorte de qu’os istrumentos fosen ben. A ver s’este domingo podemos repetillo.

¿Cómo se presenta a xeira d’este fin de semana?

De momento tamos tranquilos: témolo abondo ensayao, préstanos como súa y por sorte sallimos mulidóis, nun nos puemos nerviosos al ver grandes masas de xente. Sabendo que temos tantos amigos nel público, paeznos que todo vei ser coser y cantar.

Úa vez que pase’l concurso, ¿tedes dalgún proyeuto ou idea na mente?

A verdá, nun planiamos muito el noso futuro: as cousas sempre chegan condo ún menos las espera. Pero bueno, pol momento temos previstas tres atuacióis: úa este mes y as outras duas n’abril. Tamos pensando tamén amañar un llocal propio nel que podamos deixar os istrumentos y nun teñamos que controlar os hourarios d’ensayo y tamén en grabar úa maquetía, pero eso xa vei pa más llargo.

Agora toca moyarse un pouquín. ¿Cómo veis el situación del música Fol. nel Ocidente, en comparanza col resto d’Asturias?

Creemos que ta igual nún llao que noutro. A música asturiana pode ferse de tan bua calidá aquí como en Cabranes como nel “Centro Asturiano de Bruselas”. El única diferencia que vemos é qu’é xente costaye abondo sacrificarse y botarnos un gabito debido a que nun tan acostumbraos a ver tal cousa por estas terras. Peró inda asina vemos qu’hai personas que nos axudan y dan lo miyor de sí pa que saliamos p’adelantre.

Xa pa pechar, ¿queréis añadir daqué?

Queremos agradecer á xente que ta tras de nosoutros aguantándonos el xiprar por todos llaos y qu’inda asina, nos quer ouguír tocar. Gracias al ocidente qu’en cada un d’os sous rincóin guarda úa llenda y un cantar. Eso si, nunca nos podemos esqueicer d’unde somos: d’Asturias. Podriamos agradecer á xente que nos apoya puendo os sous nomes, pero núa pallabra nun se pode espresar todo lo que nos tan axudando, qu’anque nun son d’os más ricos, dannos lo que tein.

Dende equí, deseyamosvos muita sorte pál domingo 4 de marzo ás 12 menos cuarto da mañá, momento nel que Mezá vei volver subirse a ún d’os escenarios más carismáticos. Y esperamos volver ter noticias vosas relativas á fase final.